วันนี้มาแปลก...เพราะมีสาระ(มากกว่าปกติ) มารีวิวหนังสือที่ซื้อมาตอนงานหนังสือและอ่านจบไปแล้วคร้าบบบ~ 
ของJbook สำนักพิมพ์Blissทั้งคู่ ปีนี้ซื้อมาแค่2 เพราะที่เหลือเพื่อนซื้อไปหมดแล้ว ฮ่าๆ
มาเริ่มกันเลยดีกว่า เรื่องแรก "อุโมงค์"
ผุ้เขียน โยชิมุระ ทัตซึยะ
ความจรืงมองๆไว้ตั้งแต่ปีที่แล้วละ แต่เนื่องจากผิดหวังกับ "เพื่อนทางจดหมาย" และ "โทรศัพท์มือถือ" ของผู้เขียนคนนี้มาแล้ว ก็เลยไม่กล้าซื้อมาตั้งแต่วันนั้น จนได้มาลองเปิดอ่านผ่านๆในร้านหนังสือ คิดว่าน่าสนใจดี และก็ไม่ผิดหวัง เล่มนี้รู้สึกว่าจะมีพัฒนาการขึ้นเยอะเลยทั้งพล็อตเรื่อง ทั้งความน่ากลัว การบรรยาย...ฯลฯ
เรื่องย่อคร่าวๆ
เด็กสาวคนหนึ่งฆ่าตัวตายในสภาพนัยน์ตาเบิกโพลง มีก้านไม้ขีดค้ำยันเปลือกตาไว้
ชายหนุ่มคนหนึ่งเกิดอาการคลุ้มคลั่งโดดลงจากรถไฟเหาะขณะออกเดทกับแฟนสาว
หญิงสาวคนหนึ่งใช้กรรไกรตัดปลาทองเป็นๆขาดออกเป็นสองท่อนในงานเทศกาลฤดูร้อน
ผู้ชมภาพยนตร์เรื่องอุโมงค์ในโรงหนังทั้ง374คนหลายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย
เรื่องทั้งหมดนี้แท้จริงแล้วถูกเชื่อมโยงมาจากต้นตอเดียวกัน...
ผู้เขียนคนนี้ถนัดเรื่องการนำเหตุการณืที่ไม่น่าจะเกี่ยวข้องกันเลยมาผูกโยงเป็นเรื่องเดียวกันได้(แบบในโทรศัพท์มือถือ) ทำให้เนื้อเรื่องดูน่าสนใจและน่าติดตาม เนื้อหาในเล่มนี้ถือว่าโหดกว่าสองเล่มที่ผ่านมามาก มีทั้งฉากทรมานและฉากฆ่าแบบที่ถ้าคิดภาพตามและอินไปกับตัวละครด้วยจะสยองน่าดู(ยิ่งอ่านกลางดึกจนตี4ในห้องมืดๆแบบเรายิ่งขนลุก) แนวความสยองของโยชิมุระ ทัตสึยะ จะเน้นเรื่องความวิปริตในจิตใจมนุษย์ เวลาอ่านไปก็จะอารมณ์ประมาณว่า เฮ้ยยย!? อินี่มันบ้าไปแล้วววว!!!? ต่างจากของโอตสึอิจิที่จะค่อยๆตีแผ่ด้านมืดในจิตใจมนุษย์ทีละน้อย (สรุปว่าตัวละครในเรื่องนี้มันโรคจิต!!! = [] =) วิธีดำเนินเรื่องตัดไปมาระหว่างตัวละครแต่ละตัว ซึ่งท้ายที่สุดแล้วก็จะถูกเชื่อมโยงกันเพื่อคลี่คลายปริศนาทั้งหมด แล้วก็มีการนำเรื่องมาโยงกับทฤษฎีทางวิทยาศาสตร์ ทำให้ดูน่าเชื่อถืออยู่พอสมควร (แต่ตอนจบก็ยังแหม่งๆอยู่ดีแฮะ)
ชอบ : ความน่ากลัว การบรรยายฉาก บรรยากาศ ตัวละคร สยองมากๆ อ่านไปอ่านมาจากที่เฉยๆกะปกกลายเป็นเริ่มกลัวขึ้นมาซะงั้น อ่านจบหลอนความมืดไปพักนึง (เจือกอ่านก่อนนอนเองนี่นา)
ไม่ชอบ : ตอนจบห้วนไปนิด (แต่ดีกว่าสองเล่มที่ผ่านมามาก) สงสัยผูกปมเยอะไปจนผู้เขียนก็ไม่รู้จะแก้ยังไงดี
SPOIL *
ฉากที่สะเทือนใจสุดกลับกลายเป็นฉากใช้กรรไกรตัดปลาทองเป็นๆขาดเป็นสองท่อนซะงั้นน่ะ... เสียงขยับกรรไกรดัง กริ๊ก กริ๊ก เนี่ย มันได้ใจจริงๆเล้ย... ละก็ฉากตาเบิกโพลงในโน้ตบุ้คร้อยกว่าตัว นึกภาพแล้วขนลุกพอกัน...
เรื่องต่อมาเพิ่งออกสดๆใหม่ๆเลย "ยาคุโมะ นักสืบวิญญาณ ตอนที่1 นัยน์ตาสีเพลิง"
ผู้เขียน คามินากะ มานาบุ
ตอนแรกกะซื้อมาเพราะไม่รู้จะซื้อไร เอามาอ่านเล่นๆ ดูจากปกเหมือนแนววัยรุ่น กว่าจะหยิบมาอ่านก็ผ่านไป2อาทิตย์ละ แต่พออ่านจบ(วันนั้นแหละ)รู้สึกอยากอ่านเล่มต่อไปทันทีเลย เป็นหนังสือที่รวมกลิ่นอายของนิยายสืบสวน+ลึกลับ สยองขวัญนิดๆ แล้วก็น่ารักขำๆกับคาแรคเตอร์ในเรื่อง ในสัดส่วนที่ไม่มากน้อยพอๆกัน อ่านสนุกดีเหมือนกัน
เรื่องย่อคร่าวๆ
จากเว็บBliss : ไซโต ยาคุโมะ เป็นหนุ่มนักศึกษาที่ไม่ค่อยมีคนกล้าเฉียดใกล้ ด้วยความสามารถพิเศษน่าสะพรึงติดตัวเขามาแต่กำเนิด โดยมีนัยน์ตาซ้ายสีแดงเพลิงเป็นกระจกสะท้อนให้เห็นวิญญาณจากปรโลก ทว่าวันหนึ่งชีวิตเขายิ่งปั่นป่วน เมื่อ ฮารุกะ สาวจอมจุ้นร่วมมหาวิทยาลัยพาเรื่องยุ่งมาให้ ยาคุโมะจึงจำต้องรับบทนักสืบเพื่อคลี่คลายคดีน่าพิศวง ทั้งที่เขาไม่ชอบยุ่งเรื่องชาวบ้านเลย...
เนื้อเรื่องในเล่มนี้แบ่งออกเป็น3ตอนย่อย
คดีที่1 ห้องปิดตาย เป็นตอนที่ฮารุกะได้รู้จักกับยาคุโมะเป็นครั้งแรก เมื่อเพื่อนของเธอเข้าไปพิสูจน์ความกล้าที่ห้องปริศนาในอาคารร้างหลังมหา'ลัยและเกิดอาการแปลกประหลาดหลังกลับออกมา ตอนนี้เดาคนร้ายออกง่ายๆ ไม่ซับซ้อนมาก แต่ก็ดำเนินเรื่องได้กระชับดี เป็นเหมือนตอนเปิดตัวให้รู้จักกับตัวละครต่างๆมากกว่า
คดีที่2 อุโมงค์ปริศนา ตอนนี้แอบหลอนกับบรรยากาศนิดๆ(หรือเพราะเป็นอุโมงค์เหมือนกับเรื่องบนหว่า?) ทั้งที่เป็นตอนสั้นๆแต่สามารถโยงคดีสองคดีมาไว้ด้วยกันได้ ฮารุกะได้ยาคุโมะช่วยชีวิตไว้ แต่ก็ยังกัดกันตลอดอยู่ดี ฮา...
คดีที่3 เสียงเพรียกจากวิญญาณ ตอนสุดท้ายนี่เริ่มซับซ้อนมากขึ้นกว่าตอนแรกๆ ระดับความอันตรายก็เพิ่มขึ้นเช่นกัน นางเอกเริ่มเกิดความรู้สึกดีๆกับพระเอก(ก็ได้เขาช่วยไว้ตั้งหลายครั้งนี่) แถมยังแอบหยอดปมไว้ให้ติดตามอีกต่างหาก
นิสัยพระเอกเป็นพวกเย็นชา หัวแข็ง ชอบพูดจาประชดประชันแดกดันชาวบ้าน ส่วนนางเอกก็ปากแข็งพอกัน กัดกันตลอดเรื่อง
ชอบ : คาแรคเตอร์ของตัวละคร(โดยเฉพาะยาคุโมะ) แนวเรื่องมีหลายอารมณ์ผสมๆกัน ทั้งลึกลับ สยองขวัญ อบอุ่นน่ารักๆ แหวกแนวด้วยการนำเรื่องวิญญาณมาผสมกับแนวสืบสวน ละก็กำลังลุ้นกะความสัมพันธ์ของตัวละครด้วย ฮ่าๆ
ไม่ชอบ : เอ่อ...ถ้าคาดหวังจะอ่านนิยายแนวสืบสวนจริงๆก็ไปอ่านคินดะอิจิดีกว่า เนื้อเรื่องมันต้องพัฒนาความสัมพันธ์ของตัวละครไปทีละนิดๆด้วย ผสมผสานกันหลายๆอย่าง แต่ก็ออกมาลงตัวดีอะนะ...
ส่วนตัวแล้วโดยรวมชอบทั้งสองเล่มเลย ฮ่าๆ 
เฮ้อ...นานๆทำอะไรที่มีสาระบ้าง เหนื่อยแฮะ...555+ สงกรานต์อยู่บ้านนั่งอัพบล็อก เอิ้ก...
เอาเป็นว่าใครอ่านแล้วก็มาคุยๆแลกเปลี่ยนความคิดเห็นกันได้นะจ๊ะ = w = ~
)
